3/12/2017: Met een tweede plaats in de Ironman van Argentinië heeft Tine vandaag een glansrijk jaar in schoonheid afgesloten. Sarah Piampiano (VS; 9:11:03) won de wedstrijd. Magali Tisseyre (Canada; 9:24:37) werd derde. De eindtijd van Tine was 9:19:22. Ze sluit 2017 af met overwinningen in de Challenge Geraardsbergen, de Alpe d’Heuz Triathlon en de Embrunman; ze behaalde de tweede plaats in de Ironman van Italië en de Ironman van Argentinië. Met die laatste twee resultaten zet ze bovendien nu al een grote stap naar kwalificatie voor het WK Ironman in Hawaï in 2018.

 

Dede Griesbauer liet zich vanaf het begin opmerken met de snelste zwemtijd. Terwijl de Amerikaanse als een speer aan het fietsgedeelte begon, zette Tine een prima zwemprestatie neer. Ze kon als vierde en met slechts 5:34 achterstand op de fiets springen. Na 30 kilometer had ze zich al opgewerkt naar de tweede plaats. Griesbauer bleef echter hard gaan en bouwde een voorsprong van meer dan negen minuten op. Ondertussen had Piampiano de derde plaats ingenomen, net achter Tine. Bij het begin van de marathon bleek al snel dat Griesbauer haar krachten minder goed had gedoseerd. Haar voorsprong slonk elke kilometer. Een snelle Piampiano haalde haar rond kilometer 10 in, daarna volgde Tine. Terwijl Griesbauer wegdeemsterde (en uiteindelijk ook de laatste podiumplaats moest afstaan aan Tisseyre), liep Piampiano definitief weg. Tine kreeg het nog moeilijk en moest in de laatste ronde constant vechten tegen kuitkrampen. Ze kon de pijn verbijten en zag zo haar sterke tweede plaats niet meer bedreigd.

 

Tine kan zoals het cliché het wil ‘heel erg moe maar toch tevreden’ de winterstop in: “Dit was een verraderlijk zware wedstrijd. Het parcours is weliswaar vlak, maar de wind en de eindeseizoen-vermoeidheid maakten het me moeilijk. Ik voelde al de hele week dat ik niet meer fris en scherp was. Logisch, na zo’n lang seizoen. Maar kom, ik wilde hier per se voor een goed resultaat gaan. Mijn zwemmen was eigenlijk uitstekend, maar het fietsen ging al minder vlot. En in het lopen voelden mijn benen vanaf het begin fluffy. Naar het einde toe voelde ik mijn kuiten verkrampen. Het was echt overleven. Maar ik wist dat als ik even zou stoppen, ik mijn podiumplaats in gevaar bracht. En dus bleef ik gaan. Aan zo’n dingen merk ik dat ik dit seizoen ook mentaal sterker ben. Ik weet waarvoor ik de opofferingen doe en dat geeft me de kracht om door te zetten. Het heeft me een pracht van een seizoen opgeleverd, met overwinningen in de wedstrijden die ik wilde doen en een uitstekende uitgangspositie voor de Ironman Hawaï van volgende jaar. Missie volbracht, dus. En daar ga ik er nu eentje op drinken!”